Suzuki je početkom februara, na teritoriji Japana, pokrenuo nesvakidašnji opoziv vozila koji se odnosi na samo jedan primerak svog nekadašnjeg egzotičnog sportskog automobila. Problematični Suzuki Cappuccino je proizveden daleke 1996. godine, a umesto da direktno kontaktira vlasnika, kompanija je pokrenula standardnu proceduru kakva se primenjuje kod grešaka ustanovljenih kod hiljada vozila, objavivši informaciju na zvaničnom sajtu. Još veći kuriozitet jeste konkretna mana ustanovljena na dotičnom primerku. Ona ne samo da je minorna i neupadljiva, već ni jednog trenutka nije uticala na funkcionalnost automobila.

Nedavnim povratkom S-serije sa roadsterom S660, ekstremnijim nego ikad Civic Type R i reinkarniranim superautomobilom NSX, program kompanije Honda ponovo počinje da dobija “dušu” kakvu je imao pre više od decenije (čak je i Kei kompakt Honda N-One dobio svoju one marke seriju).

Jedan od nezaboravnih trenutaka u životu automobiliste svakako je prvo sedanje za volan “pravog” četvorotočkaša. Mnogim to uspeva u tinejdžerskim godinama kada mimo očiju zakona, a neretko i roditelja, pozajme porodičnog limenog ljubimca na “jedan krug”.
Međutim, verovali ili ne, u Japanu, državi sa razvijenom automobilskom kulturom, oko 300.000 mališana rođenih 1950-ih i 1960-ih, svoja prva iskustva za volanom “pravog” četvorotočkaša legalno je steklo mnogo pre svog šesnaesetog rođendana (odnosno minimalne starosne granice za dobijanje vozačke dozvole). Ovaj uzbudljivi, ali i poučni program namenjen građenju svesti budućih generacija vozača o bezbednosti u saobraćaju trajao je od 1965. do 1973. godine, a za njegovu realizaciju su bili zaslužni zabavni park Kodomo no Kuni iz Jokohame i Nissan Motor Company.

Gotovo svaka regija širom Zemljine kugle poseduje po neku specifičnu, endemsku vrstu vozila, koja predstavlja sastavni deo dekora njenih drumova. Tako su, primera radi, SAD orijentisane ka limuzinama i velikim kamionetima, Evropa ka hatchback modelima sa petoro vrata, dok su motorne rikše najčešći prizor na ulicama prenaseljenih kineskih i indijskih megalopolisa. Na teritoriji Japana, države sa relativno mladom, ali bogatom i raznovrsnom automobilskom kulturom, decenijsku popularnost uživa Kei klasa. Ova mijijaturna, utilitaristički nastrojena vozila domaćih proizvođača, osim ekonomičnosti i praktičnosti, odlikuju i specijalne poreske olakšice i niži troškovi osiguranja, zbog čega su imala ključnu ulogu u masovnoj motorizaciji stanovništva Japana.

Nakon što je, 1985. godine, koncept Nissan Be-1  izazvao fantastičnu reakciju publike, u kompaniji Nissan je odlučeno da se ovaj mališan nesvakidašnjeg dizajna ponudi tržištu u limitiranoj seriji. Nekoliko desetina hiljada porudžbina upućenih od strane japanskih kupaca bili su signal neočekivano velike prihvaćenosti retro-modernog stila. Međutim, iako suočen sa ogromnom tražnjom, menadžment kompanije nije hteo da ugrozi ekskluzivnost svog budućeg gradskog mališana. Iz tog razloga, paralelno sa razvojem serijskog Nissan Be-1, otpočinju još dva retro PIKE projekta. Prvi će biti baziran na platformi Nissan Micra K10, dok bi osnova za drugi bila preuzeta od Nissan Sunny B11. Ulogu glavnog dizajnera dobija autor modela Be-1, talentovani slobodni umetnik Naoki Sakai, u isto vreme angažovan i od strane japanskog proizvođača Olympus.